گزارش خبری

ایران و محور مقاومت؛ همگرایی راهبردی

نگاهی به اشتراکات سیاسی و راهبردی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «رویش نیر»، دیدگاه‌های سیاسی و راهبردی کشورهای عضو محور مقاومت اسلامی نسبت به ایران، بر پایه‌ی مجموعه‌ای از ملاحظات امنیتی، سیاسی و منطقه‌ای شکل گرفته است. برخی جریان‌ها و گروه‌های فعال در کشورهایی مانند یمن، لبنان و عراق، ایران را به عنوان یکی از بازیگران کلیدی در معادلات منطقه قلمداد کرده و همکاری با آن را در چارچوب اهداف مشترک خود تعریف می‌کنند.

از منظر سیاسی، بخشی از این جریان‌ها معتقدند که ایران در برابر نفوذ و مداخله قدرت‌های خارجی در خاورمیانه موضعی انتقادی اتخاذ کرده و در تلاش است تا از استقلال کشورهای منطقه حمایت نماید. در نتیجه، برخی گروه‌های مقاومت، همکاری سیاسی با ایران را عاملی برای تقویت جایگاه خود در برابر فشارهای خارجی می‌دانند. این رویکرد منجر به نزدیکی مواضع سیاسی این کشورها و گروه‌ها در برخی مسائل منطقه‌ای شده است.

در بعد راهبردی، این جریان‌ها به مسئله ایجاد توازن قدرت در منطقه توجه ویژه‌ای دارند. آن‌ها بر این باورند که همکاری میان کشورهای و گروه‌های همسو می‌تواند مانع از سلطه‌ی کامل یک قدرت خارجی یا منطقه‌ای در خاورمیانه شود. در این راستا، ایران به عنوان یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه شناخته شده و برخی از گروه‌های مقاومت، آن را شریک راهبردی خود در مسائل امنیتی و منطقه‌ای محسوب می‌کنند.

علاوه بر این، موضوع حمایت از فلسطین و مخالفت با سیاست‌های اسرائیل، یکی از محورهای مهم در دیدگاه‌های مشترک این جریان‌ها به شمار می‌رود. بسیاری از گروه‌های مقاومت بر این عقیده‌اند که همکاری با ایران می‌تواند به تقویت موضع آن‌ها در حمایت از فلسطین و مقابله با سیاست‌های اسرائیل در منطقه یاری رساند. همین عامل، به عنوان یکی از دلایل نزدیکی سیاسی میان ایران و برخی از این گروه‌ها مطرح است.

تجربه‌های مشترک در مقابله با بحران‌ها و تهدیدهای امنیتی در منطقه نیز به شکل‌گیری نوعی همگرایی راهبردی کمک کرده است. در سال‌های گذشته، در برخی بحران‌های منطقه‌ای، همکاری‌هایی میان ایران و برخی نیروهای فعال در این کشورها شکل گرفته که موجب تقویت ارتباطات و هماهنگی‌های سیاسی و امنیتی شده است.

در مجموع، دیدگاه‌های سیاسی و راهبردی کشورهای و گروه‌های عضو محور مقاومت نسبت به ایران، بر پایه‌ی منافع مشترک منطقه‌ای، مقابله با تهدیدهای مشترک، حمایت از برخی آرمان‌های سیاسی و تلاش برای ایجاد توازن در قدرت منطقه‌ای استوار است. این عوامل در مجموع باعث تقویت روابط و همکاری‌های سیاسی میان آن‌ها در شرایط خاص شده و نوعی همگرایی در مواضع منطقه‌ای را به نمایش گذاشته است.

“علی جیرانی”

حقوق بین الملل

انتهای خبر/ ر