محمدی اظهار داشت: در شرایط کنونی که جامعه تحت‌تأثیر نوسانات معیشتی و تلاش‌های مستمر برای القای ناامیدی و القای حس ناکارآمدی قرار دارد، ورزش می‌تواند به‌عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای تنظیم هیجانات و افزایش سطح امید عمل کند. او کارکرد نخست ورزش در حوزه امنیت روانی را کاهش استرس و اضطراب عمومی دانست. فعالیت بدنی منظم، با تأثیر بر محورهای عصبی-هورمونی بدن، به افراد امکان می‌دهد تا تنش‌های مزمن روزمره را مدیریت کرده و نشاط روانی لازم برای مقابله با شرایط سخت را کسب کنند. جامعه‌ای که به ورزش نهادینه شده باشد، از لحاظ روانی دارای زیرساخت مقاوم‌تری خواهد بود.  

این روانشناس ورزشی به نقش دوم ورزش در تقویت هویت جمعی و امید ملی اشاره کرد و گفت: موفقیت‌های ورزشی در عرصه‌های بین‌المللی، یک محرک قوی برای ایجاد احساس غرور ملی و همبستگی اجتماعی محسوب می‌شود. این همبستگی در برابر هجمه‌های روانی دشمن که با هدف فروپاشی روحیه عمومی طراحی شده‌اند، حکم سپر دفاعی عمل می‌کند و مانع از اثرگذاری القائات ناامیدکننده می‌گردد.  

دکتر محمدی همچنین به بُعد اجتماعی ورزش همگانی اشاره کرد: توسعه ورزش‌های محله‌محور و در دسترس، تعاملات بین‌فردی را فعال نگه داشته، از پدیده انزوا جلوگیری کرده و به تقویت سرمایه اجتماعی کمک می‌کند. این امر به‌ویژه در مورد قشر جوان و نوجوان اهمیت می‌یابد؛ چرا که ورزش می‌تواند به‌عنوان یک کانال سالم برای تخلیه هیجانات و دوری از آسیب‌های اجتماعی عمل کند.  

در خاتمه، وی شرط تحقق این نقش مؤثر را عدالت در دسترسی دانست و تأکید کرد: تا زمانی که زیرساخت‌های ورزشی به‌شکلی عادلانه، فراگیر (شامل بانوان و اقشار کم‌برخوردار) و الهام‌بخش طراحی و اجرا نشوند، ورزش نمی‌تواند به‌طور کامل از سطح فعالیت فردی ارتقا یافته و به ابزاری پایدار برای انسجام اجتماعی و سلامت روانی تبدیل گردد.